زمان به من آموخت :

که دست دادن دلـیـل رفـاقـت نـیست  ،

بوسـیـدن قـول مانـدن نـیست ،

 رفتن تو

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

ترا با لهجه گلهای نیلوفر ، صدا کردم .

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت ،دعا کردم.

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

ترا از بین گلهایی که در تنهاییم رویید ،

با حسرت جدا کردم.

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم  ، گفتی:

"دلم حیران و سر گردان چشمانیست رویایی ،

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم ،

ترا در دشتی از تنهایی و حسرت ، رها کردم. "

همین بود آخرین حرفت ،

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت ،

حریم چشمهایم را ، به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید ، وا کردم.

نمی دانم چرا رفتی ؟

نمی دانم چرا !؟

شاید خطا کردم !

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ،

نمی دانم تا کی ؟  برای چه ؟

ولی رفتی !!!

و بعد از رفتنت ، باران چه معصومانه می بارید.

و بعد از رفتنت ، یک قلب دریایی ترک برداشت.

و بعد رفتنت ، رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد.

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره ، با مهربانی دانه بر می داشت ،

تمام بالهایش غرق در انبوه غربت شد.

و بعد از رفتن تو ،آسمان چشمهایم خیس باران شد.

و بعد از رفتنت ، انگار کسی حس کرد ،

من بی تو ، تمام هستی ام از دست خواهد رفت.

کسی حس کرد  ،من بی تو ، هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد.

و بعد از رفتنت ، دریا چه بغضی کرد.

کسی فهمید ، تو نام مرا از یاد خواهی برد.

و من با آنکه می دانم ، تو هرگز نام مرا با عبور سبز خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای توام ، برگرد. !

برگرد ، ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد؟

و بعد از اینهمه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره ،

آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب تو، خطا کردم.

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید ،

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است.

و من در اوج پاییزی ترین ویرانه یک دل ،

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر،

نمی دانم چرا ؟

شاید به رسم عادت پروانگی مان ، باز

 برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت ،

دعا کردم .

نمی دانم چرا ؟ ....

                                                     مریم حیدر زاده

منم تنهاترین تنهای دنیا

تویی زیبا ترین زیبای دنیا

منم مثل امید یک قناری

قراری بر دل هر بی قراری

منم یلدای بی پایان عاشق

تو بودی مرهم زخم شقایق

تویی ساکت تر از پِژواک شبنم

به روی برگ گل ها خواب,نم نم

منم آن لهجه لبریز از درد

نگاه تو نبوده هرگزم سرد

تویی لالایی خواب خوش آواز

نگاهم را ببین در شوق پرواز مهر

که جادوی نگاهت کرده اش سحر

نگاهت را پرستم ای نگارم

فدای تار مویت هرچه دارم

         گر نيايی تا قيامت انتظارت می کشم              منت عشق از نگاه پر شرابت می‌کشم

       ناز چندين ساله‌ی چشم خمارت می‌کشم            تا نفس باقيست اينجا انتظارت می‌کشم!

                                  برو هرجا که می خواهی خدا پشت  پناه تو

                                   به رسم کهنه اشک می ریزم به راه تو

                                    ندارم جزاین هدیه ای تقدیم چشمانت

                                ببین با دست خالی بازگشت این روح سیاه تو

                                  بسوز ای دل به آتش به جرم عاشقیهایت

                                 به یک بیگانه دل بستی  همین بود اشتباه تو

              اون كه يه وقتي تنها كسم بود ... تنها پناه دله بي كسم بود

             تنهام گذاشت و رفت از كنارم ... از درد دوريش من بي قرارم

           خيال مي كردم پيشم مي مونه ... ترانه ي عشق واسم مي خونه

                خيال مي كردم يه هم زبونه ... نمي دونستم نا مهربونه

             با اين كه رفته اما هنوزم ... از داغه عشقش دارم مي سوزم

              فكر و خيالش همش باهامه ... هر جا كه ميرم جلو چشامه

              دلم مي خواد تا دووم بيارم ... رو درد دوريش مرحم بزارم

               اما نمي شه راهي ندارم ... نمي تونم من طاقت بيارم

                 برای شکستن من یک اخم تو کافیه نیازی به فریاد نیست

 آن کس که می گفت دوستم دارد عاشقی نبود که به شوق من امده باشد

رهگذری بود که روی برگ های خشک پاییزی راه می رفت

صدای خش خش برگ ها همان اوازی بود که من

گمان می کردم می گوید

دوستت دارم

نميخوام به جزمن دوست دار ديگري باشي نميخواهم براي لحظه اي

                                  با من غریبگی نکن با من که درگیر توام

                         چشماتو از من بر ندار من مات تصویر توام

آب می خواهم، سرابم می دهند
 عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب
از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست
ازغم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد
 يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام
تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم
 خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم
 عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از اين بابی کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست
بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست
 چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام
راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن!
من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمی گويم که خاموشم مکن
من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش
من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است
گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش
 دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود
 قصه هايم را خريداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بيداد بود
شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون می چکد
خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان
 خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد
 اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان
 بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام
بويی از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود
قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود
 تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!
فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!
هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکی برای ما نريخت
 هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست
 حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم
 گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت
 يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياری داشتيم
 خود غلط بود آنچه می پنداشتيم

                                                                         بر گرفته از " هيچوقت به هم نميرسيم..اينو ميدونم"

        ماه و سنگ

اگر ماه بودم ؛ به هرجا که بودم ؛

سراغ تورا از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم ؛ به هرجا که بودی؛

سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی – به صد ناز – شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی ؛به هرجا که بودم

مرا می شکستی ؛ مرا می شکستی !

پرنده...

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

آدمک نغمه ی آغاز نخوان  به خدا آخر دنیاست بخند .........

گفتي كه به احترام دل باران باش،

حصار را بركن

روزي ساقه اي بودم ساده و بي خار

پر از شوق برخاستن از خاك

و رسيدن به نور

آب محبت را با ريشه سرنوشت جستجو ميكردم

تا به افلاك رسم

نميدانم با كدامين تند باد بود كه ساقه ام خم شد

و مترسك پندار نهيبي زد كه ساقه بي حصار را اميد رهايي نيست

پس من فقط حصار ساختم وحصار

... دير زماني است كه ديگر تند باد نمي وزد

حتي از نسيم خوش سخن صبحگاهي خبري نيست

شايد هم نسیم تا پشت حصار مي‌آيد

ولي صدايش نفسهايش را نميتوانم شنيد

ديگر حتي نور رهايي هم به اين حصار بلند سرنميزند

ولي صدايي مي آيد

گويي نسيم است كه آرام نجوا ميكند

حصار را بركن